Verlies van je partner

Geen reacties

Na een oproep afgelopen jaar van mijn kant om verhalen te delen over verlies en omgaan met rouw en verlies deelde Peter zijn verhaal over het verlies van je partner, zijn partner Gerda.

Het verhaal van Peter verwarmd mijn hart elke keer en geeft hopelijk bemoediging aan jou wanneer jij een soortgelijke situatie meemaakt. Het beklimmen van de berg van rouw is niet makkelijk, maar wel mogelijk ♥.

 


Mijn naam is Peter en ik ben 66 jaar jong. Ik ben sinds april 2017 met pensioen, nadat ik ruim 20 jaar gewerkt heb in de uitvaartbranche. Waarbij ik vanaf 1999 werkzaam ben geweest als funerairspreker en in die functie heb ik mensen begeleid in het op voor hen passende manier afscheid nemen van een geliefde tijdens een afscheidsdienst. Ik had dus een ruime ervaring in het omgaan met een verlies van een dierbare.

 

Maar het verlies van een dierbare van een ander is een totaal ander verhaal dan het verlies van een eigen dierbare.

Dat heb ik ervaren toen ik op 19 november 2017 zelf een groot verlies heb geleden. Op die dag is mijn allerliefste Gerda van mij heengegaan. Er is een ziekteperiode van ruim 2 jaar aan voorafgegaan en haar overlijden kwam niet onverwacht, maar toch overvalt het je. Wij waren ruim 43 jaar gelukkig getrouwd en hebben 2 getrouwde kinderen en 5 kleinkinderen.

Vanaf die dag in november is mijn leven totaal veranderd, niets zal ooit meer hetzelfde zijn, het gemis, de pijn en het verdriet zijn schrijnend aanwezig.

Ik wil mijn verhaal graag delen, omdat ik weet en in mijn werk ook ervaren heb dat het goed is erover te praten, het helpt je bij het verwerken ervan en je leert van andere mensen die in een soortgelijk proces zijn. Natuurlijk is het zo dat ieder mens zijn of haar rouwproces, zijn of haar omgaan met een groot verlies anders beleefd, anders verwerkt.

In de nacht na haar overlijden heb ik mijzelf toegesproken in een grote spiegel. Ik heb tegen mijzelf gezegd: “Peter, je kunt 2 dingen doen. Op de eerste plaats kun je onder de tafel kruipen, de gordijnen sluiten en dat is het dan. Op de tweede plaats kun je met vallen en opstaan dit grote verlies een plaats gaan geven in je leven. Kom in beweging, kruipend of langzaam lopend en misschien van tijd tot tijd stilstaand, maar doe iets met dit gegeven in je leven.” Ik heb gekozen voor de tweede optie en na 4 maanden kan ik zeggen dat ik blij ben met deze keuze.

 

Lees ook het vervolg op dit verhaal van Peter…

Dat wil niet zeggen dat het allemaal makkelijk is en van een leien dakje gaat, maar ik ben en blijf in beweging. Het verlies is van tijd tot tijd in alle hevigheid aanwezig, bijvoorbeeld bij het vieren van een verjaardag zonder Gerda.

 

Bij het verwerken van dit verlies heb ik ervaren dat het belangrijk is dat er lieve mensen om je heen zijn, die je alle tijd en ruimte geven om je eigen rouwproces te doorlopen.

In mijn geval allereerst mijn kinderen en kleinkinderen, maar gelukkig ook familieleden en enkele dierbare vrienden die er altijd voor mij zijn. Zij hebben vooral een luisterend oor en geven mij de ruimte om het verhaal van mijn verlies te vertellen. Dat laatste is belangrijk: vertellen en soms ook schrijven. Ik heb dat ook ervaren tijdens een bijeenkomst van een lotgenotengroep, een groep van partners die een partner verloren hebben. In ons geval een verlies na de ziekte kanker.

Voor mij is ook belangrijk de dingen te blijven te doen die ik altijd samen met Gerda heb gedaan: samen winkelen, samen dagjes uit, samen naar het theater, naar de bioscoop. Gelukkig heb ik mensen om mij heen die dat met mij willen en kunnen doen.

Voor mij persoonlijk is het nog steeds erg moeilijk en soms ook onwezenlijk dat mijn Gerda er nooit meer is. Ik ervaar dat met name in de nachten, als ik wakker ben en mijn armen uitstrek is er geen Gerda meer die al die jaren naast mij heeft gelegen. Ik probeer mijn leven weer op te pakken, dat gaat met vallen en opstaan, met veel tranen en verdriet. Maar laat die tranen maar komen, laat het verdriet toe, toon je emoties, dat zal allemaal helpen bij het verwerken van een verlies.

 

Soms vraag ik me af of het gemis van Gerda ooit een plaats zal krijgen in mijn leven, of ik het ooit zal kunnen accepteren. Het antwoord ligt nu nog voor mij in de toekomst verborgen.

Ik wil besluiten met woorden die ik laatst tegen kwam over de berg van rouw en mij erg aangesproken hebben.

De berg van rouw. Ik ben er nog niet… Ik ben nu al een poosje die berg van rouw aan het beklimmen. Het is een stevige, pittige wandeling. De ene keer gaat het steil omhoog. Dan gaat het pad weer een tijdje vals plat. De weg kronkelt zich om de berg heen. Regelmatig kom ik op een punt waar het uitzicht hetzelfde lijkt te zijn als waar ik eerder al was. Maar als ik dan even terug en naar beneden kijk, zie ik daar het pad dat ik eerder al bewandeld heb, en realiseer ik me dat ik de berg toch al best een eind opgeklommen ben.

 


Wil jij net als Peter je verhaal over verlies en rouw delen? Dat kan, ook anoniem! Neem contact met me op.

Vorig bericht
Herinneringen aan verlies
Volgend bericht
Hoe iemand tot steun zijn

Lees meer

No results found

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu