Verlies van je partner

1 reactie

Na een oproep afgelopen jaar van mijn kant om verhalen te delen over verlies en omgaan met rouw en verlies deelde Peter zijn verhaal over het verlies van je partner, zijn partner Gerda.

Het verhaal van Peter verwarmd mijn hart elke keer en geeft hopelijk bemoediging aan jou wanneer jij een soortgelijke situatie meemaakt. Het beklimmen van de berg van rouw is niet makkelijk, maar wel mogelijk ♥.

 


Mijn naam is Peter en ik ben 66 jaar jong. Ik ben sinds april 2017 met pensioen, nadat ik ruim 20 jaar gewerkt heb in de uitvaartbranche. Waarbij ik vanaf 1999 werkzaam ben geweest als funerairspreker en in die functie heb ik mensen begeleid in het op voor hen passende manier afscheid nemen van een geliefde tijdens een afscheidsdienst. Ik had dus een ruime ervaring in het omgaan met een verlies van een dierbare.

 

Maar het verlies van een dierbare van een ander is een totaal ander verhaal dan het verlies van een eigen dierbare.

Dat heb ik ervaren toen ik op 19 november 2017 zelf een groot verlies heb geleden. Op die dag is mijn allerliefste Gerda van mij heengegaan. Er is een ziekteperiode van ruim 2 jaar aan voorafgegaan en haar overlijden kwam niet onverwacht, maar toch overvalt het je. Wij waren ruim 43 jaar gelukkig getrouwd en hebben 2 getrouwde kinderen en 5 kleinkinderen.

Vanaf die dag in november is mijn leven totaal veranderd, niets zal ooit meer hetzelfde zijn, het gemis, de pijn en het verdriet zijn schrijnend aanwezig.

Ik wil mijn verhaal graag delen, omdat ik weet en in mijn werk ook ervaren heb dat het goed is erover te praten, het helpt je bij het verwerken ervan en je leert van andere mensen die in een soortgelijk proces zijn. Natuurlijk is het zo dat ieder mens zijn of haar rouwproces, zijn of haar omgaan met een groot verlies anders beleefd, anders verwerkt.

In de nacht na haar overlijden heb ik mijzelf toegesproken in een grote spiegel. Ik heb tegen mijzelf gezegd: “Peter, je kunt 2 dingen doen. Op de eerste plaats kun je onder de tafel kruipen, de gordijnen sluiten en dat is het dan. Op de tweede plaats kun je met vallen en opstaan dit grote verlies een plaats gaan geven in je leven. Kom in beweging, kruipend of langzaam lopend en misschien van tijd tot tijd stilstaand, maar doe iets met dit gegeven in je leven.” Ik heb gekozen voor de tweede optie en na 4 maanden kan ik zeggen dat ik blij ben met deze keuze.

 

Lees ook het vervolg op dit verhaal van Peter…

Dat wil niet zeggen dat het allemaal makkelijk is en van een leien dakje gaat, maar ik ben en blijf in beweging. Het verlies is van tijd tot tijd in alle hevigheid aanwezig, bijvoorbeeld bij het vieren van een verjaardag zonder Gerda.

 

Bij het verwerken van dit verlies heb ik ervaren dat het belangrijk is dat er lieve mensen om je heen zijn, die je alle tijd en ruimte geven om je eigen rouwproces te doorlopen.

In mijn geval allereerst mijn kinderen en kleinkinderen, maar gelukkig ook familieleden en enkele dierbare vrienden die er altijd voor mij zijn. Zij hebben vooral een luisterend oor en geven mij de ruimte om het verhaal van mijn verlies te vertellen. Dat laatste is belangrijk: vertellen en soms ook schrijven. Ik heb dat ook ervaren tijdens een bijeenkomst van een lotgenotengroep, een groep van partners die een partner verloren hebben. In ons geval een verlies na de ziekte kanker.

Voor mij is ook belangrijk de dingen te blijven te doen die ik altijd samen met Gerda heb gedaan: samen winkelen, samen dagjes uit, samen naar het theater, naar de bioscoop. Gelukkig heb ik mensen om mij heen die dat met mij willen en kunnen doen.

Voor mij persoonlijk is het nog steeds erg moeilijk en soms ook onwezenlijk dat mijn Gerda er nooit meer is. Ik ervaar dat met name in de nachten, als ik wakker ben en mijn armen uitstrek is er geen Gerda meer die al die jaren naast mij heeft gelegen. Ik probeer mijn leven weer op te pakken, dat gaat met vallen en opstaan, met veel tranen en verdriet. Maar laat die tranen maar komen, laat het verdriet toe, toon je emoties, dat zal allemaal helpen bij het verwerken van een verlies.

 

Soms vraag ik me af of het gemis van Gerda ooit een plaats zal krijgen in mijn leven, of ik het ooit zal kunnen accepteren. Het antwoord ligt nu nog voor mij in de toekomst verborgen.

Ik wil besluiten met woorden die ik laatst tegen kwam over de berg van rouw en mij erg aangesproken hebben.

De berg van rouw. Ik ben er nog niet… Ik ben nu al een poosje die berg van rouw aan het beklimmen. Het is een stevige, pittige wandeling. De ene keer gaat het steil omhoog. Dan gaat het pad weer een tijdje vals plat. De weg kronkelt zich om de berg heen. Regelmatig kom ik op een punt waar het uitzicht hetzelfde lijkt te zijn als waar ik eerder al was. Maar als ik dan even terug en naar beneden kijk, zie ik daar het pad dat ik eerder al bewandeld heb, en realiseer ik me dat ik de berg toch al best een eind opgeklommen ben.

 


Wil jij net als Peter je verhaal over verlies en rouw delen? Dat kan, ook anoniem! Neem contact met me op.

Vorig bericht
Herinneringen aan verlies
Volgend bericht
Hoe iemand tot steun zijn

Lees meer

Niets gevonden.

1 reactie. Reactie plaatsen

  • anita bosman
    2 februari 2020 10:46

    Rouw langzaam ruimte geven.

    Het plotselinge verlies heeft mij op slot gezet. De weg naar het sterven is mij ontnomen. Rouwen werd rationeel verwerken.
    Dit zijn nu niet de meest fijne combinaties om een ‘normaal’ rouwproces in te gaan. Rouw stagneert en met veel vallen en voorzichtig weer opstaan probeer ik uit alle macht te gaan rouwen. Ik ga naar een ‘ik moet’ modus. En dat werkt dus ook niet.
    Rationeel denk ik steeds weer dat ik ‘er ben’. Dat ik sterk genoeg ben om mijn leven te gaan leven met het gemis van alles. Rationeel ga ik van moeten naar mogen. En ik ‘denk’ mij sterker.
    Mijn lichaam zegt nu nog dat dit niet de waarheid is. Iets blokkeert nog steeds mijn energie om ruimte te gaan maken voor kracht en vertrouwen. Iets onderdrukt iets.
    Met positief denken, elke dag een genietmoment vast leggen en Harrie hardop groetend als lichtwezen, probeer ik van rationeel denken naar mijn innerlijke gevoel te komen.
    Mijn spieren in mijn onderrug zeggen dat ik dit andere leven nog niet met volle overtuiging beheers.
    Bijna elke dag huil ik, gewoon omdat ik de dag met zijn ervaringen, niet kan delen, gewoon omdat teleurstellingen alleen zo moeilijk op te vangen zijn, gewoon omdat ik mij diep van binnen zo alleen voel.
    Ik zal, om mij minder gespannen te voelen, een andere strategie moeten gaan ontdekken. Ja, toch maar het woordje moeten, want soms moet dat om verder te kunnen gaan.
    Ik zal mijn leven toch steeds leuker moeten gaan maken en ergens onderweg voelen om echt te gaan leven met gemis.
    Maar hoe?
    In ieder geval met minder verwachtingen. Want ik laat mij nog verleiden door bepaalde verwachtingen, met daarbij teleurstellingen, die ik nu alleen op zal moeten zien te vangen en daar ben ik nog niet sterk genoeg voor merk ik steeds weer.
    Door minder streng te zijn naar die verwachtingen, die ik steeds weer aan mijzelf stel.
    Door minder streng te zijn als iets even niet lukt omdat de pijn in mijn hart soms zo overheersend kan zijn.
    Door eerder trots te zijn met wat ik wel bereikt heb en niet teleurgesteld te zijn wat nog niet lukt.
    Door mijzelf te accepteren wie ik ben, te leren van mijn fouten en niet boos te worden als het nog niet kan.
    Door mij zeker niet te laten manipuleren door diegene die denken te weten hoe ik zou moeten leven, hoe ik zou moeten omgaan met mijn gemis, met mijn verdriet. Mij niet laten intimideren en kwetsen door diegene die er niets van begrijpen. Maar wel praten of ze het weten, goed bedoeld of niet.
    Door deuren te sluiten die mij alleen maar negatieve energie geven en onthouden dat als er een deur dicht gaat, dan is wat er achter zat niet voor mij bedoeld.
    Door op zoek te gaan naar deuren die voor mij open gaan en iets moois laten zien. Hoe mooi is het als ik samen met andere deuren kan openen om die andere wereld van mij te gaan ontdekken. En soms inderdaad, ook alleen en maar wel met een altijd aanwezige liefde.
    Achter al die deuren ligt de vraag “wat kan mijn leven leuker maken?” En de grote vraag “wat wil ik met mijn leven, nu ik het mooiste dat ik had, kwijt ben?”
    Mijn antwoord zal direct zijn dat ik weer een gelukkig gevoel wil ervaren, dat ik weer een blij leven wil ervaren. Is dat mijn doel?
    Ja, dat is inderdaad mijn doel. Blijheid, maar ook een leven met een betekenis, en een vrijheid mijn eigen keuzes te maken. Het gevoel weer terug te krijgen dat ik een leven leid dat geleefd mag worden van mijzelf. Dat ik een leven kan ontdekken en in kan vullen met een betekenis zonder Harrie.
    Jeetje, wat klinkt dit soms als een zinloze opdracht aan mijzelf want mijn hart heeft nog zoveel pijn in zich dat eerst geheeld zal moeten worden. En toch gebeurt dat ook nu al, omdat ik het verdriet, mijn huil momenten toe laat. Af en toe vreselijk boos wordt op die niet helpende opmerkingen, op die wereld die maar gewoon doorgaat.
    Omdat ik gewoon elke dag even bij Harrie ga zitten om te praten en om zijn hulp vraag, want hij heeft dat lijntje naar mijn gids, hoop ik stilletjes.
    Ik geef niet op, ik zal het redden. Ik zal leren, ik zal leren wie ik nu ben. Ik ben het waard.
    Ik weet dat Harrie met al zijn liefde mij omringt en die kracht geeft om te gaan leven en ik elke dag een beetje blijheid mag voelen. Verdriet en blijheid nog zo dicht bij elkaar.

    Ik was aan mijn wandeling begonnen, maar na mijn verjaardag cadeau aan Harrie, is er een pad ontstaan die steeds helderder aan het worden is. Een pad met mogelijkheden die mij uit kunnen dagen naar dat leven met blijheid, betekenis en vrijheid.
    Dat pad ben ik nu aan het verkennen. En het is geen eenvoudig pad want op dat pad zal ik eerst een heel stuk met mijzelf moeten wandelen. Een wandeling waarin ik dichter bij mijzelf probeer te komen om te ontdekken, om te leren, om te relativeren, om te accepteren. Nu vooral accepteren dat ik nog veel zal struikelen maar leer steeds krachtiger op te staan en met een positieve blik vooruit verder loop.
    Ik heb het gevoel dat ik angst heel ver achter mij gelaten heb. Onzekerheid probeert mij af en toe nog in te halen, maar die verliest aan kracht en geeft zelfvertrouwen de ruimte om bij mij te gaan lopen.
    Ik durf plannen te gaan maken. De spirituele reis naar Japan in oktober 2020 is geboekt. Spannend, eng maar ook geeft het mij een energie boost. Ik ga het toch maar mooi doen en alleen in een groep.
    Er komen zeker nog meer uitdagingen aan die kracht van mij vragen. Nieuwe uitdagingen die mij ook motiveren steeds krachtiger verder te lopen. Maar zoals ik al eerder een keer heb gezegd, de eerste uitdaging ben ik zelf. Met kleine stapjes ben ik die uitdaging aan gegaan. Met kleine stapjes begint het geloof in een leven, een leven zonder Harrie, te komen. Begint het geloof in mijn kracht weer te groeien.
    Nu laten ervaren wat er op mijn pad komt, met een open mind te ervaren en vooral geduld te hebben, lief te hebben. Meedrijven in de stroom van het leven en dingen komen als de tijd rijp is.

    Ik heb, vanaf het plotselinge overlijden in april 2018, veel geschreven en dat schrijven heeft mij, samen met al die liefde om mij heen, gebracht waar ik nu loop. Hoopvol en dankbaar. Dit is van afgelopen week, op weg naar februari 2020
    Anita

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu