Rouw om een persoon die nog leeft

Geen reacties

Voor veel mensen die nog niet veel te maken gehad hebben met verlies en rouw kan het lastig zijn te begrijpen waar iemand mee te maken krijgt wanneer er sprake is van verlies. Zeker wanneer het gaan om rouw om een persoon die nog leeft is dit vaak ongrijpbaar. Waarom ben je nu al verdrietig? De persoon is er toch nog? Zijn vragen die dan kunnen opkomen.

Verdriet wacht niet tot een persoon sterft

Laatst las is een blog van iemand die een aantal jaren geleden haar moeder door ziekte is verloren. Ze omschrijft in haar blog mooi hoe haar rouwen al begon nog voor haar moeder overleed. Het begon op het moment dat ze hoorde van haar moeders ziekte.

Eigenlijk kan je zeggen dat elke verandering verlies is.

Vanaf dat er iets veranderd ervaar je verlies en daarmee rouw. In kleine en in grote veranderingen.

Hieronder de (vrije) vertaling van het blog van Naomi Barrow verschenen op de site van de huffingtonpost.co.uk op 9 februari 2018.


Vanaf het moment dat je ontdekt dat je geliefde stervende is, verandert alles
Terwijl ik vandaag naar een afspraak liep, vroeg ik me af waarom de ‘ik heb mijn moeder nodig’ gevoelens de laatste paar dagen weer aan het opspelen waren. Een deel daarvan is hoe mijn leven is op dit moment. Maar toen besefte ik dat het vandaag vier jaar geleden is dat ik erachter kwam dat mijn moeder terminaal was.

Eén dag. Eén gesprek. Eén autorit. Sindsdien is mijn leven niet meer hetzelfde geweest.

‘Diagnosedag’ was een rare dag. Ik deed vrijwilligerswerk in Leeds (na een zeer vroege ochtend). Mijn vader sms’te me om te vragen waar ik was, wat vreemd was, omdat ik student was, en hij dus niet langer hoefde te weten waar ik was. Hij reed naar me toe, pikte me op en nam me mee naar huis en vertelde het me terwijl hij reed. Ik keek uit het raam. Ik wilde niet dat hij me zou zien huilen. We kwamen thuis en spraken er niet over. Mam en ik hebben een selfie gemaakt. Ik ging later die middag terug naar de universiteit.

Mijn rouw begon die dag.

Het is moeilijk om te verwoorden. Hoe kan je rouwen om iemand die er nog is? Hoe kan je rouwen om je oude leven, wanneer niets (nog) echt veranderd is? Het enige dat is veranderd, is dat je iets nieuws weet, meer weet. Al het andere is hetzelfde.

Maar je begint wel te rouwen. In en tussen alle verbazing, shock, verwarring en pogingen ermee om te gaan, is er rouw. Het is vier jaar geleden, maar het is iets waar ik veel moeite mee heb gehad om mee om te gaan. Tot ik naar The Grief Cast-podcast begon te luisteren. In veel afleveringen beschrijven mensen hun rouw welke al begon terwijl hun geliefde nog leefde. Het heeft me geholpen te beseffen dat het goed is. Het is goed dat mijn rouw die dag begon. Ik ben niet alleen.

Vanaf het moment dat je ontdekt dat je geliefde sterft, verandert alles. Ik bedoel alles. De stevige basis van ‘mama zal er altijd zijn’ verdwijnt onder je voeten. Je wordt zorgelozer met geld (kan het niet meenemen als je dood bent). Opdrachten voelen zinloos. Relaties krijgen een andere betekenis. Werk kan waardeloos voelen. Je slaaprimte kan in de war raken en je eetpatroon onstabiel. Telkens wanneer je telefoon gaat, ben je ervan overtuigd dat iemand anders waar je van houdt doodgaat of is overleden. Je kan erge angst ervaren. Je begint te huilen bij willekeurige objecten. Alles veranderd.

Je wordt lid van een club waar je nooit lid van wilde zijn. Rouw begint.

Je rouwt om je oude zorgeloze leven. Je zou willen dat je grootste zorg nog steeds was wat je aan moet op een vrijdagavond uit. Je begint de persoon die je geliefde voor je was te missen, je ziet hem/haar voor je ogen verdwijnen. Je ziet ook hoe je gezin verandert. Terwijl iedereen met dit verlies probeert om te gaan verandert het gezin in een ander gezin dan dat waarin je bent opgegroeid. Je brengt nacht na nacht piekerend door, huilend, boos en onderhandeld met het onbekende. Later begin je zelf te wensen dat je geliefde nu maar sterft. Je kunt er niet tegen om ze zo ziek te zien en je leven staat stil tot het punt van de dood. Vervolgens voel jij je daar weer schuldig over en wordt je boos op jezelf omdat jij dat zo denkt en voelt. Rouw is duidelijk aanwezig.

We moeten af van de veronderstelling dat we alleen kunnen rouwen als een persoon dood is. We moeten af van het stereotype dat rouw een heftige tijd van huilen is welke vervolgens is afgelopen terwijl je verder gaat. Zo denken over rouw is schadelijk, het maakt het zoveel moeilijker om de realiteit van rouw te ervaren. Het zorgt ervoor dat mensen op ongevoelige (en soms bizarre) manieren op rouw en verdriet reageren.

Rouw is vervelend. Rouw is pijnlijk. Rouw is rommelig. Rouw is onvoorspelbaar. Rouw kan in golven komen. Rouw kan onverwachts opkomen. Rouw heeft geen eindpunt. Rouw is een levenslange ervaring die ons beïnvloedt vanaf het moment dat het begint. En dat begin is het moment waarop ons leven verandert, waarop we horen van verlies. Niet persé het moment waarop de persoon sterft.


Herken jij dit verhaal? Heb jij ook te maken met rouw om een persoon die nog leeft? Lees het blog wat ik hier eerder al over schreef.

Vorig bericht
Verdriet en concentratie
Volgend bericht
Herinneringen aan verlies

Lees meer

No results found

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu