Samen sta je sterk en sterk ben je door samen te delen.

Annika* vertelt:

Als echtgenote, zelfstandig ondernemer en moeder van een zoontje van bijna 2 jaar ben ik een druk bezet, maar gelukkig mens. Ondertussen ben ik 34 jaar en is de miskraam ruim 5 jaar geleden.

Wat is jou verhaal?

Dat zwanger worden een wonder is en zeker niet altijd vanzelf komt, hebben wij jaren achter elkaar ondervonden en nog worden we daar bij stil gezet. Na de keuze gemaakt te hebben om voor het ouderschap open te staan waren wij net als anderen gespannen of en wanneer het lukken zou maar vol goede hoop. Naarmate het langer duurde, kwamen de gedachten en vragen in mijn hoofd. Zou alles wel goed zijn, rekenen we wel goed. Toch nog even op internet kijken of er tips zijn, en zo waren we er steeds meer mee bezig. Overal lopen ook opeens zwangere mensen rond. Na een jaartje zijn we naar de huisarts gegaan. We waren nog jong en we hadden vast wat meer tijd nodig. Of we al wel eens geprobeerd hadden te temperaturen. We haalden onze voorbereidingen uit de tas en er verscheen een hele curve aan grafieken. We werden doorverwezen.

Het lange wachten en de begon en de onzekerheid nam toe. Een kennismakingsgesprek, wat onderzoeken, er werd niets opmerkelijks gevonden tot mijn man onderzocht werd en we een oorzaak gevonden hadden. BAM, daar was hij dan: de dreun met de realiteit. Weg fantasie dat het gewoon wat langer duurde en het heus wel zou lukken. Toch waren we ook opgelucht, er was een oorzaak dus ook een oplossing…toch?! Het ziekenhuis traject werd gestart. Er volgden behandelingen zonder resultaat. We namen soms afstand en een rust pauze maar zetten door. Van de ene behandeling naar de andere. Ik mopperde wat tegen een vriendin dat mijn rug zo’n zeer deed maar de menstruatie niet wou doorzetten en het wel erg lang duurde. Zou je geen zwangerschapstest doen opperde ze.

Geen seconde had ik daar nog aan gedacht na 3 lange jaren van proberen. Maar de gedachte liet me niet meer los. We deden een test en het ondenkbare was waar. We waren spontaan zwanger!


Omdat je onder medische begeleiding bent konden we gelijk voor een echo terecht. Week 9 van de zwangerschap was er een echo, deze keer niet als al die andere voorgaande echo’s. Echo’s van baarmoeder wanden en slijmvliesmetingen. Maar een plaatje met vulling was de verwachting. De echo werd vrolijk ingezet, laten we is kijken, en we glunderden van oor tot oor. We kenden de dienstdoende verpleegkundige goed, we kenden elkaar immers al jaren. Ze werd stil, bleef kijken, en je voelt aan dat het te stil is, opeens hoor je de klok tikken en je eigen ademhaling voel je drukken. “Ik ga even de fertiliteitsarts mee laten kijken”.

We wisten dat dit niet goed was en ze bevestigde binnen enkele blikken dat er geen leven was in de vruchtzak.


De schatting was dat de embryo met 6 weken gestopt was met door ontwikkelen. We waren heel rustig en stil, maar wat kookte ik van binnen en wat nam dat toe naarmate de dagen volgden. De vrucht zou vanzelf los komen en als we anders wouden dan konden we weer contact opnemen.

Met 12 weken ben ik gecuretteerd en was de miskraam een feit. De pijn zat diep en de leegte voelde we nog meer.


Even was de droom dichtbij geweest en hadden we geproefd aan het fantaseren over namen en het inrichten van een kamertje.

Het heeft tijd gekost maar we hebben toch de draad in het ziekenhuis weer opgepakt.

We kozen voor een andere behandeling en hadden nieuwe hoop. We wisten dat het kon en daar haalde we energie uit. De eerste ICSI behandeling slaagde en de zwangerschap verliep goed. Een gezonde zoon werd geboren.

De eerste weken van de zwangerschap waren mega spannend, en toen realiseerde ik me weer hoe een miskraam indruk op je leven kan maken, dat een zwangerschap niet vanzelf sprekend is en je je eigen lijf niet onder controle hebt.


Waar heb jij het meeste aan gehad?

Voor mij is het fijn en goed geweest om de vreugde en pijn te delen. Dit deed ik met familie en vrienden maar waar ik me het meest begrepen voelde was op een online forum van vrouwen die net als ik in de MMM (medische malle molen) zaten.

Samen sta je sterk en sterk ben je onder andere door samen te delen. Herkenning is fijn en lucht op. Het is goed om te weten dat je niet alleen staat en dat er anderen om je heen zijn waarvan je aan de buitenkant ook niet altijd kan zien wat er allemaal van binnen gebeurt. Eerder was ik me er niet bewust van dat een miskraam niet enkel een statistiek is.

Het gebeurt vaak, dat wist ik, maar dat het zo met je aan de haal kan gaan met betrekking tot emoties was ik me minder bewust van.

 

*De naam is op verzoek, vanwege privacyredenen, veranderd.

Wil jij ook je verhaal delen net als Annika? Of wil jij één op één met mij over je verhaal spreken? Neem dan contact op via de knop rechts.

[vc_btn title=”Neem contact op” style=”custom” custom_text=”#35848c” link=”url:http%3A%2F%2Fecounseling.nl%2Fcontact%2F||target:%20_blank|”]
Vorig bericht
Tranen tekort: emoties na abortus
Volgend bericht
Herstel na zwangerschapsverlies

Lees meer

Menu