“Het is nog steeds een warboel van emoties”

Ana* vertelt:

Volgens mij hebben bijna alle vrouwen wel eens een miskraam gehad en er wordt zo weinig over gepraat! En we kennen allemaal het verdriet, het rouwen, en velen de onzekerheid als je dan weer zwanger wordt. Ik denk dus dat het heel goed is om deze verhalen de wereld in te sturen.

Mijn verhaal

Op 8 oktober begon ik ineens te bloeden. Ik was zwanger, maar was nog niet naar de dokter geweest. Ik was Nederlandse en wij doen gewoon. Zwanger zijn is gewoon. Maar toen ik dat bloed zag werd ik wel heel bang. Ik belde de dokter, de huisarts die ik eigenlijk nog maar 1x keer gezien had, want ik ben eigenlijk nooit ziek. Het antwoordapparaat zei dat ze om 8 uur open waren, dus om 8 uur zat ik daar voor de praktijk op een bankje. Er was nog niemand en ik herinner me nog welk boek ik las: De Mantel van Gogol.

Vervolgens

De deur ging open en de receptioniste was er. Ik huilde en ze liet me in een kamer tot de dokter kwam. De dokter stuurde me voor een ultrasound en daarna weer terug naar de dokter. Toen naar het ziekenhuis en een Dilation and Curettage (D&C) gehad.
Ik had me ziek gemeld op mijn werk en de volgende dag heb ik thuis achter de computer gezeten. Ik mocht niet rijden en kon dus nergens heen (we doen hier zo goed als alles met de auto). Na lang rondzoeken op internet heb ik, omdat ik me toch zo rot voelde, de belasting maar gedaan heb. Dat was zo’n rot klus die lag te wachten.  Het gebeurde op een donderdag en maandag ging ik weer naar mijn werk.

Ik heb er op mijn werk niets over verteld. Niet omdat het niet kon maar omdat ik daardoor een plek had waar niemand speciaal rekening met me hield, waar ik gewoon werkte en dat heeft me ook geholpen.

Het is nu heel lang geleden, maar ik weet het allemaal nog precies. De echte acceptatie dat het kindje echt dood was kwam pas toen ik weer zwanger was en de dokter me meteen voor een scan stuurde. Ik hoorde het hartje en dat was zo anders.

Wat had kunnen zijn is verzacht door een kind dat er anders nooit zou zijn geweest. Maar ik heb nog steeds een plekje in mijn hart voor dat prille begin met welk einde zoveel dromen, hoop, verwachtingen en geluk ten einde kwamen.

Maar toen maakte ik ook de andere kant mee:

Ik wist het: Ik was weer zwanger! Ik was zo blij! En mijn zus, was na vele IVF pogingen OOK zwanger! We konden ons geluk niet op en mailden en belden elke dag hoe het ging, over onze testen, hoe we ons voelden en lazen op met onze zwangerschap. We waren uitgerekend met 3 dagen verschil.

Tot met 24 weken mijn zus naar het ziekenhuis moest en ze de baby niet vast konden houden. En met 24 weken werd er niet ingegrepen en na een dag is de baby overleden.
Ik kon er niet bij zijn, ik kon niet meer mailen en de baby heeft een heel mooi afscheid gehad.

Zij is een moeder zonder kind, ik heb er twee.

Mijn zwangerschap is wel goed gegaan en ik ben rond de uitgerekende datum bevallen. Jaren heeft mijn zus de verjaardag van mijn kind vergeten en elk jaar voelde ik haar pijn. Ik was soms blij dat ik ver weg woonde, dat mijn geluk niet zo zichtbaar was.  Zij is een moeder zonder kind, ik heb er twee. Het creëert emoties die heel moeilijk te omschrijven zijn, een schuldgevoel dat ik wel een gezonde baby heb gekregen, dat mijn geluk haar er elke keer aan herinnert dat haar baby overleden is. Een spanningsgebied waar ik nog steeds voorzichtig in manoeuvreer omdat ik haar zo graag pijn bespaar.

Het is zo’n warboel van emoties. Nog steeds, na 13 jaar. Mijn zus kan Sophie nu wel zien en het was ook leuk toen we twee jaar geleden na lange tijd weer even in Nederland waren. Maar ik weet dat ze haar altijd aan Thomas doet denken.

Ana is 52 jaar en woon al meer dan 20 jaar buiten Nederland. Ze is getrouwd en heeft twee kinderen. Haar verhaal speelde zich zo’n 15 jaar geleden af.

* De naam is op verzoek, vanwege privacy redenen, veranderd.

Wil jij ook je verhaal delen net als Ana? Of wil jij één op één met mij over je verhaal spreken? Neem dan contact op via de knop rechts.

[vc_btn title=”Neem contact op” style=”custom” custom_text=”#35848c” link=”url:http%3A%2F%2Fecounseling.nl%2Fcontact%2F|||”]
Vorig bericht
“Het heeft een plekje gekregen, maar ik kan nog steeds het verdriet van toen voelen.”
Volgend bericht
Over mola-zwangerschap

Lees meer

Menu