“Het heeft een plekje gekregen, maar ik kan nog steeds het verdriet van toen voelen.”

Marlies vertelt:

Ik ben 39 jaar en zelfstandig ondernemer in Denemarken. Ik ben 20 jaar samen met mijn partner en we hebben twee kinderen (2007 en 2008). Mijn dag is gevuld met mijn werk en mijn kinderen, waarvan de jongste een lichamelijke beperking heeft. Voor andere activiteiten is er weinig ruimte.

25 jaar was ik, samenwonend en we besloten ervoor te gaan: een kindje. Dat het niet altijd vanzelf gaat of vanzelfsprekend is, was ik me zeer van bewust. Maar na een half jaar zonder resultaat werd ik toch wat angstig. Na een jaar begon de twijfel echt toe te slaan. Mijn partner stond er anders in: lukt het, dan is het mooi. Zo niet, dan niet. En hoewel ik me daar vooraf goed in kon vinden, begon het toch te knagen. Wat als het ons niet gegund is…, dat we kinderloos blijven? Na 2 jaar heb ik toch bij de huisarts aangeklopt en werd ik doorverwezen. Mijn partner wilde dit traject niet in en ik stond er alleen voor. Toch liet ik me onderzoeken en ben ik geopereerd in verband met verklevingen in en rondom de baarmoeder.

Tussen mij en mijn partner ging het op dat moment niet goed. We waren beide met verschillende dingen bezig. We namen een pauze van elkaar, maar kwamen twee maanden later toch weer samen. Een maand later bleek ik zwanger te zijn. 2½ jaar nadat we gestart waren.
Ik had veel buikpijn, maar volgens de huisarts was dat bandenpijn en volkomen normaal. Toch heb ik constant een angstig gevoel gehouden. En op 8 weken begon ik te bloeden. Ik was radeloos, wist niet wat te doen. Heb mijn werkgever opgebeld met een vreemde smoes en heb een week lang in bed gelegen. Daarna mezelf een schop onder de kont gegeven en mijn leven weer opgepakt.

Maar wat was dit zuur. Na 2½ jaar eindelijk zwanger en dan een miskraam. Ik had het er echt moeilijk mee. Wat als het nu niet meer gaat lukken. Ik wist dat ik zwanger kon worden, maar ja…

Ik raakte niet opnieuw zwanger en onze emigratieplannen namen serieuze vormen aan. In maart 2006 zijn we naar Denemarken geëmigreerd. Om ons heen kregen al onze vrienden kinderen… Pijnlijk om mee geconfronteerd te worden, maar gelukkig zaten we op afstand en zag ik geen dikke buiken en baby´s.
Totdat onze beste vrienden ons belden. Ze was zwanger en ze gingen trouwen. Ik was blij voor ze, maar ook erg verdrietig. Nu ook zij nog een baby. Ik ben in februari 2007 naar de bruiloft geweest. 5 maanden zwanger was ze en ze straalde. Het deed zeer. Dit wilde ik ook. Met haar schoonzusje, tevens een vriendin van me, had ik een goed gesprek. Ook zij was ongewenst kinderloos. Ze had al een heel medisch circus achter de rug, maar het ging niet lukken. Ze moesten zich erbij neerleggen. Ook ik realiseerde me dat het voor ons ook afgelopen was en dat ik het achter me moest laten.

Mijn partner was erg blij me weer te zien na mijn korte verblijf in Nederland, en drie weken later hield ik een positieve zwangerschapstest in mijn handen. Werkelijk waar stomverbaasd vertelde ik mijn partner het nieuws. Dit hadden we nooit meer verwacht.
Na een voorspoedige, maar toch ook angstige, zwangerschap had ik een hel van een bevalling, waarbij mijn zoon bijna kwam te overlijden. Anticonceptie is nooit ter sprake gekomen. We zouden wel zien wat er gebeurde. Als het bij de eerste zo lang duurt om zwanger te worden, dan zal nr. 2 wel niet zo snel gaan.
Nog geen 5 maanden na de geboorte van mijn oudste stond ik alweer met een positieve test in mijn hand. Direct vanaf het begin voelde deze zwangerschap anders. Bij 12 weken heb ik al uitgesproken dat de baby de 40 weken niet zou halen. En inderdaad. Op 30 weken begon het te rommelen en op 32 weken is mijn jongste geboren. Met alles erop en eraan en zoals het leek, kerngezond. Na een jaar bleek echter dat hij naar alle waarschijnlijkheid al in mijn buik een hersenbloeding heeft gehad. Als gevolg daarvan is hij spastisch, wat zich voornamelijk uit in benen en heupen.

De wens om een groot gezin was er nog steeds. Maar de angst om nog een miskraam of een vroeggeboorte (waarop een verhoogd risico was) met eventuele gevolgen te krijgen, overheerste. We besloten het bij onze beide jongens te laten.

De natuur besliste echter anders en in november 2011 testte ik wederom positief. Mijn gevoel vertelde me direct vanaf het begin dat het niet goed was. Maar de zwangerschap vorderde, ondanks heel veel buikpijn. De controle bij de huisarts op 11 weken was ook goed. Naar het hartje is toen niet geluisterd en ik had nog geen echo gehad. De dag erna begon ik wat te bloeden en ik wist precies hoe laat het was. Ik werd direct door de huisarts doorverwezen en bij de echo bleek dat het vruchtje gestopt was met groeien op 6 weken. Er was bovendien verdenking van een Mola-zwangerschap.

1 december 2011 onderging ik een curettage. Het idee dat mijn “kindje” al 5 weken dood in mijn buik zat, voelde niet goed. Ik stond er bij de curettage alleen voor. Mijn partner, die een derde kindje toch al niet zag zitten maar inmiddels wel aan het idee gewend was, had het druk met andere dingen. Een vriend reed me naar het ziekenhuis. De Mola-zwangerschap werd idd bevestigd door het ziekenhuis, en ik moest maandelijks bloed laten prikken om te zien of mijn hcg genoeg zakte. Maar na 3x een waarde van 0 was het duidelijk dat de curettage succesvol was uitgevoerd.

Het heeft een plekje gekregen, maar ik kan nog steeds het verdriet van toen voelen.

Bij de eerste miskraam had ik de steun van mijn partner. Het was voor ons allebei een schok dat het niet goed was gegaan. En bovendien hadden we samen de angst voor de toekomst. Nog altijd is de datum van de 23e oktober, de uitgerekende datum, een bijzondere datum. Het heeft een plekje gekregen, maar ik kan nog steeds het verdriet van toen voelen. Ik vond vooral de opmerkingen die ik kreeg van de mensen om me heen niet leuk: je bent nog jong, dat komt wel goed. Joh, het overkomt zoveel mensen. Je bent zo weer zwanger.

Dat was dus allemaal nog maar de vraag als het 2½ jaar duurt voordat ik zwanger was. Gaat het wel weer lukken?! Acceptatie was dan ook erg moeilijk.

De 2e miskraam stond ik er alleen voor. Mijn partner was al niet erg blij met het idee van een derde kindje en voor hem leek de miskraam wel een opluchting. We zaten in een drukke tijd en hij verwachtte dat ik het direct achter me zou laten en aan het werk zou gaan. Maar ik had veel last van naweeën en dat vond ik erg moeilijk. Wel naweeën (zoals na de geboorte van de tweede), maar ik had geen baby. En die zou er ook niet meer komen. De gynaecoloog raadde me af het nog eens te proberen i.v.m. een erg zwakke baarmoeder. Dat was best even slikken en ik heb dat echt moeten afsluiten.
Gelukkig heb ik twee kinderen mogen krijgen, waardoor ik dat na een tijdje toch kon accepteren. Ik ben dankbaar voor wat ik heb.

Om eerlijk te zijn, was mijn redding dat ik weer zwanger werd en na negen maanden een kindje had.

In eerste instantie probeerde ik me voor te stellen hoe mijn leven er zonder kinderen uit zou zien. Ik maakte zelfs een lijstje met de voordelen van kinderloos zijn. Vrijheid, blijheid. Maar diep in mijn hart wist ik, dat ik toch echt kinderen wilde. Ik vond het moeilijk te accepteren dat mijn lichaam verzaakte. Ik vond mijn lichaam zwak. Om eerlijk te zijn, was mijn redding dat ik weer zwanger werd. En toen gelukkig succesvol, maar ik heb 9 maanden lang de angst gehad ook dit kindje te verliezen. Het was geen onbezorgde zwangerschap, ook al verliep die verder vlekkeloos.

Ik vind het moeilijk om te omschrijven wat ik aan andere vrouwen zou willen meegeven. Wat mij wel geholpen heeft, was de gedachte dat ik niet voor niets een miskraam heb gehad. Mijn lichaam was er niet klaar voor, mijn relatie was er niet klaar voor, mijn leven was er niet klaar voor. Pas toen alle puzzelstukjes samenvielen in mijn nieuwe leven (nog altijd dezelfde partner), werd ik succesvol zwanger.
Ook na de 2e miskraam hield die gedachte me op de been. Ik had al een kind met een handicap en nog een kindje met een handicap zou we erg zwaar worden. Dus als het vruchtje dan niet goed is, dat is het maar beter een miskraam te krijgen.

Een miskraam, ongewenste kinderloosheid, een vroeggeboorte of abortus zijn nog steeds onderwerpen die niet openlijk besproken worden. Dat moet veranderen. Het is een deel van ons leven en meer mensen dan we denken, hebben er mee te maken (gehad). Door er over te praten en het onderwerp daardoor meer toegankelijk te maken, hoop ik dat we elkaar kunnen helpen in de verwerking van het gemis en de pijn.

Wil jij ook je verhaal delen net als Marlies? Of wil jij één op één met mij over je verhaal spreken? Neem dan contact op via de knop rechts.

[vc_btn title=”Neem contact op” style=”custom” custom_text=”#35848c” link=”url:http%3A%2F%2Fecounseling.nl%2Fcontact%2F||”]
Vorig bericht
Hulp na zwangerschapsverlies, ook buiten Nederland
Volgend bericht
“Het is nog steeds een warboel van emoties”

Lees meer

Menu