De berg van rouw

1 reactie

Na een oproep afgelopen jaar van mijn kant om verhalen te delen over verlies en omgaan met rouw en verlies deelde Peter zijn verhaal in een blog van april verleden jaar. Hij vertelde over de berg van rouw. Een paar weken terug ontving ik opnieuw een mail van Peter met daarin het vervolg van zijn verhaal. Graag deel ik dit met jullie. Het verhaal van Peter verwarmd mijn hart elke keer en geeft hopelijk bemoediging aan jou wanneer jij een soortgelijke situatie meemaakt. Het beklimmen van de berg van rouw is niet makkelijk, maar wel mogelijk ♥.

In april 2018 heb ik mijn ervaringen over het verlies van mijn allerliefste Gerda via een blog met jullie gedeeld. Het leek mij goed daar nu een vervolg aan te geven en te vertellen hoe het nu gaat.

Aan het einde van mijn vorige verhaal heb ik verteld dat ik veel had aan de berg van rouw, die ik aan het beklimmen ben. Dat is nog steeds zo en als ik nu terugkijk op dat bergpad dan zie ik dat ik inderdaad weer wat hoger ben, maar de top van de berg nog niet gehaald heb.

Op 19 november was het een jaar geleden dat Gerda is overleden en eigenlijk is het vanaf dat moment wat minder gegaan. Ook de maand december ervaar ik nu zwaarder als vorig jaar. Het lijkt voor mij dat er een sluier over mijn rouw heeft gelegen, een sluier die nu langzaam omhoog gaat.

Ik heb de afgelopen periode ook van veel dingen met volle overgave kunnen genieten, de grote pijn is dan het thuiskomen, het niet kunnen delen van dat wat ik heb meegemaakt en ervaren.

Gelukkig zijn er onze kinderen en kleinkinderen, die een enorme steun voor me zijn. Ze zijn goud voor mij, goud omringd met diamanten. Ook heb ik inmiddels een museummaatje met wie ik regelmatig een uitstapje maak en veel kan delen, zij heeft ook haar partner verloren.
Wat voor mij van enorme betekenis is is haar laatste rustplaats op een natuurbegraafplaats. Als ik Gerda daar bezoek kom ik helemaal tot rust en geniet ik van de prachtige natuur. Een van mijn kleinkinderen gaat erg graag mee naar oma, naar het engelenbos zoals hij het noemt. Wij praten en genieten daar samen en hij vertelt dingen tegen oma. Dat zijn prachtige momenten.

Een paar rouwdagen die ik gevolgd heb, zijn ook een grote steun geweest. De rode draad daarin was, zie je rouw, zie je verdriet onder ogen. Loop er niet voor weg, maar gun en geef jezelf de tijd. Wat ik daar ook heb geleerd dat je beter kunt spreken van deelgenoten dan van lotgenoten. Deelgenoten spreekt mij erg aan, want je deelt immers een verlies, je deelt emoties.
In mijn vorige verhaal stelde ik mijzelf de vraag of ik het verlies van Gerda ooit zou kunnen accepteren, dat het ooit een plaats in mijn leven zou krijgen. Nu kan ik al een beetje een antwoord geven.

Het kunnen accepteren is eigenlijk nu een feit voor me: Gerda komt nooit meer terug.

Het verlies een plaats geven is denk een werk dat altijd door zal gaan en dat zal gebeuren met vallen en opstaan. Dat zal gepaard met tranen en verdriet.
Ik ga maar weer verder met het beklimmen van mijn berg van rouw, soms is de weg steil, soms zijn er bankjes langs de kant van de weg om even te rusten en op adem te komen. Daar maak ik dan dankbaar gebruik van.

Vorig bericht
Je kunt leven met een gat in je hart
Volgend bericht
rouw-en-remigratie

Lees meer

No results found

1 reactie. Reactie plaatsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Menu